Helderheid vind je niet. Je moet haar gewoon tegemoet lopen.
Helderheid komt zelden wanneer je er hard naar zoekt. Zoeken betekent immers dat je het "uit" jezelf probeert te halen. Een soort horizontale jacht in de buitenwereld: op schermpjes, in boeken, in opleidingen, in de meningen van anderen. Maar als we eigenlijk echt eerlijk zijn: alle écht goede ideeën en diepe innerlijke rust, die vinden we toch gewoon binnenin onszelf? Toch?
Sneakers aan
Hoe ik die helderheid persoonlijk al jaren vind? Simpel.
Ik trek mijn sneakers aan, trek de deur achter me dicht en ga naar buiten.
Naar buiten gaan om naar binnen te gaan.
Vaak met een hoofd vol losse eindjes. Dingen die ik nog moet doen. Gesprekken die blijven hangen. Een gevoel dat nog geen naam heeft.
De eerste minuten wandel ik nog in mijn hoofd. Daarna neemt mijn lichaam het stilaan over. Ik krijg tintelingen over mijn ruggengraat, voel een innerlijke glimlach ontstaan. Mijn blik wordt ruimer, mijn schouders zakken, mijn adem verandert. Een zucht, een geeuw, en hallelujah: de wereld wordt groter dan mijn gedachten!
Ik krijg terug ruimte! In mijn hoofd, mijn gedachten, maar ook in mijn lichaam. De stress smelt weg met elke stap.
En dàt is wat wandelen kan doen!
Emoties zitten ook in je lichaam
We voelen emoties niet alleen in ons hoofd. Dat merk je meteen wanneer je aandacht geeft aan je lichaam. Stress kruipt in je schouders, nek, of maag. Verdriet of onmacht kan in je keel blijven hangen. Spanning en kwetsbaarheid zetten zich vast in je borst. Onrust jaagt je adem en energie omhoog. En je hoort het ook aan je stem: ze wordt dunner, harder, ijler, stiller of vermoeider.
Bij Mind The Voice werken we elke dag met die verbinding. Stem, adem, lichaam, gedachten en emoties lopen voortdurend door elkaar. Je kan ze niet netjes van elkaar losknippen.
Maar soms uit je stoel komen helpt wél ;-)
Wanneer je wandelt, komt je hele systeem in beweging. Je voeten raken de grond. Je voelt je stabieler. Je adem krijgt een cadans. Je ogen kijken verder dan een scherm, met blik op oneindig. Je zenuwstelsel gaat uit z'n "hyperwaakzaamheidstand".
Je lichaam krijgt opnieuw richting. En emoties en gedachten vallen iets meer op z'n plaats.
Links, rechts, adem
Wandelen heeft eigenlijk iets heel eenvoudigs. Links. Rechts. Links. Rechts. Je stapt gewoon en je lichaam doet z'n ding.
Je hoeft er niet goed in te zijn. Je hoeft niets te bewijzen. Niet te presteren. Geen targets, geen druk. Zalig. Het enige wat je hoeft te doen, is vertrekken.
Dat mechanische links-rechts ritme doet iets heel speciaals met je hoofd. Je gedachten stoppen met dat hysterische rondjes draaien. Waarom? Omdat wandelen letterlijk naar de gym gaan is voor je brein. Door die ritmische, kruiselingse beweging herstel en stimuleer je de verbinding tussen je linker- en rechterhersenhelft. Je logica en je intuïtie worden weer met elkaar gesynchroniseerd.
Je gedachten krijgen eindelijk weer lucht. Soms worden ze zachter. Soms valt er onderweg ineens een zin of een antwoord als een puzzelstukje op zijn plek. En soms merk je vooral dat je al een tijdje veel minder gespannen ademt.
Veel inzichten ontstaan nu eenmaal op momenten waarop we niet krampachtig proberen slim te zijn. Tijdens een wandeling. Onder de douche. In de auto. Terwijl we iets gewoons doen.
Het hoofd krijgt even minder werk. Het lichaam draagt mee.
Buiten krijg je perspectief
Buiten is er ruimte.
Een straat, een pad, een boom, lucht, wind, regen, zon. Dingen die gewoon bestaan zonder iets van je te vragen.Zie ze. Benoem ze. Hardop of in je hoofd: "Boom. Wolk. Boterbloem. Klaproos"
Dit reguleert direct je stress en emoties. Je zenuwstelsel ziet dit namelijk als een veiligheidssignaal (een 'orienting response'). Door objecten in je omgeving bewust te registreren, snapt je oerbrein dat je dít moment niet hoeft te vechten of te vluchten. En dat kan ongelofelijk veel deugd doen.
Deze ochtend nog. Je hoort jezelf stappen. Een vogel. Een tjif tjaf. (nu met mijn nieuwe app van Merlin Bird leer ik ze allemaal auditief te onderscheiden ;-) ) Zomerzuurstof! De lucht ruikt toch helemaal anders in een zomerochtend dan tijdens de herfst! Je voelt de temperatuur op je huid. Je merkt hoe snel je eigenlijk wandelt. Of hoe bizar moe je vanbinnen bent.
De natuur of de buitenlucht geeft je geen kant-en-klare antwoorden. Maar ze haalt wel de giftige druk van de ketel. Je hoeft het hier niet allemaal meteen te weten. Je mag gewoon krachtig kijken, ademen en stappen. Soms is dat al meer dan genoeg om weer helemaal bij jezelf te komen.
Vox on The Run
En alles wat ik hier nu opschreef, die visie, dit gedachtegoed, die zit ook in Vox on The Run, onze coachingpodcast.
Je gaat letterlijk on the run -je gaat op stap- en je leert onderweg te kijken naar alle verschillende stemmetjes in jezelf. Want vergis je niet: al die innerlijke stemmetjes beïnvloeden niet alleen hoe jij je voelt, ze bepalen ook je fysieke stem én de stem die jij naar buiten brengt. Je boodschap. De manier waarop jij jezelf expressief aan de wereld laat zien.
De baseline zegt eigenlijk alles: ga naar buiten om naar binnen te gaan.
Hoofdtelefoon op. Sneakers aan. Naar buiten. Niet om keihard weg te lopen van wat je voelt, wel om er op een heel andere, pure manier bij te komen. [
In Vox on The Run draait het niet alleen om wandelen. Het gaat over stemontdekking in de ruimste zin van het woord. Over je fysieke stem, maar ook over de stemmen binnenin jou. De stem van twijfel. De stem van vertrouwen. De stem die grenzen aangeeft. De stem die te lang stil is geweest. De stem die opnieuw ruimte wil innemen.
Bij Mind The Voice noemen we de stem vaak een barometer van je mind, emoties en lijf. Je hoort aan je stem hoe het met je gaat. Je voelt aan je lichaam welke innerlijke stemmen op dat moment het luidst spreken.
Wandelen maakt dat onderzoek lichter. Je zet je systeem in beweging. Je adem krijgt ruimte. Stiltes voelen natuurlijker. Een vraag mag even meelopen. Soms komt er onderweg een inzicht dat aan tafel nooit was gekomen.
Vox on The Run is dus geen podcast om passief te consumeren. Het is een uitnodiging om mee te bewegen. Om buiten te stappen en tegelijk naar binnen te luisteren.
7 juni: Vox on The Run Live
Op 7 juni brengen we dat idee naar buiten met Vox on The Run Live: een begeleide wandeling.
Deze keer zònder hoofdtelefoon, want ik stap met je mee! ;-)
Zie het als de podcast, maar dan niet in je oren alleen. Je stapt mee. Je ademt mee. Je luistert mee naar de vragen, de omgeving, je lichaam en wat er onderweg in jou beweegt.
Dit wordt absoluut geen prestatiewandeling. We zijn geen kilometers aan het verzamelen voor een of andere app. Wel is het een pure live ervaring waarin wandelen, reflectie, mindset en de buitenlucht samenkomen. Een zeldzaam moment om je tempo drastisch te verlagen en aan den lijve te voelen wat fysieke beweging met je mentale staat doet.
Na de wandeling sluiten we samen af met een heerlijke lunch in onze eigen Mind The Voice Bar.
Dat hoort er voor ons simpelweg bij. Landen. Napraten. Want goed eten is verbinden. We gaan niet meteen weer doorrennen naar het volgende to-do ding op je lijstje. We nemen de tijd.
Onderweg
We breken zo vaak onze hersens over een oplossing, terwijl ons lichaam ondertussen om maar één ding schreeuwt: ruimte.
- Een andere omgeving.
- Een ander tempo.
- Lucht.
- Beweging.
- Iemand naast ons.
- Een moeilijke vraag die even onbeantwoord mag blijven hangen.
Wandelen shift je emotionele staat op een ontzettend pure, zachte manier. Je ademhaling verschuift. Je fysieke houding verandert. Je blik wordt ruimer. En wat binnen groot voelde, krijgt buiten soms andere proporties.
Stap voor stap ontstaat er ruimte.
En in die ruimte kan iets nieuws beginnen.
Tiffany